شعبه خیابان فرشته
22227139 - 021
شنبه-5شنبه: 9-21
24 اسفند 1400 توسط مدیر سایت 0 دیدگاه

بیماری رینود چیست و چگونه می‌توان آن را درمان کرد؟

  • بیماری رینود چیست؟
  • علائم بیماری رینود چیست؟
  • انواع بیماری رینود
  • علل ایجاد بیماری رینود چیست؟
  • چه عواملی احتمال ابتلا به بیماری رینود را افزایش می‌دهند؟
  • بیماری رینود چگونه تشخیص داده می‌شود؟
  • روش‌های درمان بیماری رینود چیست؟

رینود (Raynaud) بیماری است که باعث می‌شود برخی از نواحی بدن مانند انگشتان دست و پا در پاسخ به دمای سرد یا استرس احساس بی‌حسی و سردی کنند. در بیماری رینود، شریان‌های کوچک‌تری که خون را به پوست می‌رسانند، باریک می‌شوند و جریان خون به مناطق آسیب‌دیده را محدود می‌کنند (وازواسپاسم).

زنان بیشتر از مردان به بیماری رینود مبتلا می‌شوند که به عنوان پدیده یا سندرم رینود نیز شناخته می‌شود. به نظر می‌رسد در افرادی که در آب و هوای سردتر زندگی می‌کنند شایع‌تر است.

درمان بیماری رینود بستگی به شدت آن دارد. برای اکثر مردم، بیماری رینود ناتوان کننده نیست، اما می‌تواند کیفیت زندگی فرد را تحت تاثیر قرار دهد.

در این مقاله به علت ایجاد بیماری رینود، علائم و روش‌های درمانی آن می‌پردازیم.

بیماری رینود چیست؟

بیماری رینود زمانی است که رگ‌های خونی انگشتان دست و پا به طور موقت نسبت به دمای پایین یا استرس بیش از حد واکنش نشان می‌دهند. برای اکثر مردم، این یک مشکل جدی سلامتی نیست. اما برای برخی، کاهش جریان خون می‌تواند باعث آسیب شود.

پدیده رینود زمانی ایجاد می‌شود که وقتی فردی در معرض هوای سرد یا استرس قرار می‌گیرد، جریان خون به انگشتان دست و پا کاهش می‌یابد. رنگ انگشتان دست یا پا معمولاً به رنگ‌هایی از جمله سفید، آبی و قرمز تغییر رنگ می‌دهند. این می‌تواند با احساس «سوزن و سوزن» (بی حسی) یا ناراحتی همراه باشد. این علائم به طور متناوب رخ می‌دهند، و به عنوان “اپیزود” یا “حمله” شناخته می‌شوند، و تمایل دارند خود به خود برطرف شوند.

علائم بیماری رینود چیست؟

علائم و نشانه‌های بیماری رینود عبارتند از:

  • سردی انگشتان دست یا پا
  • تغییر رنگ در پوست در پاسخ به سرما یا استرس
  • احساس بی‌حسی، گزگز یا درد گزنده هنگام گرم شدن یا کاهش استرس

در طول حمله رینود، نواحی آسیب دیده پوست معمولاً ابتدا سفید می‌شوند. سپس اغلب آبی می‌شوند و احساس سردی و بی‌حسی می‌کنند. با گرم شدن و بهبود گردش خون، نواحی آسیب دیده ممکن است قرمز، ضربان‌دار، گزگز یا متورم شوند. اگرچه رینود بیشتر انگشتان دست و پا را درگیر می‌کند، اما می‌تواند سایر نواحی بدن مانند بینی، لب‌ها، گوش‌ها و حتی نوک سینه‌ها را نیز درگیر کند. پس از گرم کردن، بازگشت جریان خون طبیعی به ناحیه می‌تواند 15 دقیقه طول بکشد.

انواع بیماری رینود

این بیماری به نام پزشک فرانسوی که برای اولین بار آن را در سال 1862 شناسایی کرد، نامگذاری شده است. اما ممکن است آن را با نام‌های زیادی بشنوید. مهم است که بدانیم دو نوع پدیده رینود وجود دارد که به آن‌ها «اولیه» و «ثانویه» می‌گویند.

رینود اولیه (بیماری رینود)

این نوع از بیماری رینود بدون هیچ گونه بیماری زمینه‌ای دیگری در پشت آن رخ می‌دهد. علائم اغلب خفیف است. رینود اولیه معمولاً زنان زیر 30 سال (معمولاً در سال‌های نوجوانی یا اوایل دهه بیست) را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در حالی که علائم می‌تواند ناراحت کننده باشد، هیچ خطری برای آسیب به بدن وجود ندارد. رینود اولیه در بیمارانی رخ می‌دهد که بیماری روماتیسمی دیگری ندارند.

رینود ثانویه (سندرم رینود، پدیده رینود)

ناشی از یک بیماری دیگر است. این اغلب وضعیتی است که به بافت‌های همبند بدن حمله می‌کند، مانند لوپوس یا آرتریت روماتوئید. کمتر رایج است، اما احتمال اینکه باعث مشکلات جدی سلامتی شود بیشتر است. این می‌تواند مواردی مانند زخم‌های پوستی و قانقاریا را شامل شود. این‌ها زمانی اتفاق می‌افتند که سلول‌ها و بافت‌های انگشتان پا و انگشتان دست به دلیل کمبود خون می‌میرند. در واقع رینود ثانویه نسبت به شرایط دیگر “ثانویه” است. این شرایط متعدد هستند و می‌توانند شامل چندین بیماری خودایمنی باشند. شایع‌ترین بیماری‌های روماتیسمی مرتبط با رینود شامل اسکلرودرمی و لوپوس است، اما می‌تواند شامل بیماری‌هایی مانند آرتریت روماتوئید، میوزیت، اختلال عملکرد تیروئید و سندرم شوگرن باشد. اغلب، شروع رینود ثانویه در مراحل بعدی زندگی است، معمولاً بعد از 30 سالگی.

reading - بیماری رینود چیست و چگونه می‌توان آن را درمان کرد؟

همچنین بخوانید درباره:

علل ایجاد بیماری رینود چیست؟

علل ایجاد این بیماری در هریک از دو نوع آن متفاوت است.

علل ایجاد رینود اولیه

وقتی هوا سرد است، بدن سعی می‌کند گرما را حفظ کند. یکی از راه‌های انجام این کار، کند کردن جریان خون به دورترین نواحی از قلب یعنی دست‌ها و پاهاست. برای انجام این کار، شبکه شریان‌های کوچکی که خون را به آن نقاط می‌رسانند باریک‌تر می‌شود و آن‌ها را از پوست دور می‌کند. این واکنش وازوموتور نامیده می شود.

در افراد مبتلا به رینود اولیه، این شریان‌ها بیش از حد طبیعی و سریعتر از حد معمول منقبض می‌شوند. که می‌تواند باعث بی‌حس شدن انگشتان دست و پا و تغییر رنگ آن‌ها به سفید یا آبی شود. این معمولاً حدود 15 دقیقه طول می‌کشد. هنگامی که رگ‌ها شل می‌شوند و بدن دوباره گرم می‌شود، انگشتان احساس گزگز می‌کنند و قبل از بازگشت به حالت عادی قرمز می‌شوند. ممکن است تغییراتی در ژن‌هایی وجود داشته باشد که پاسخ را کنترل می‌کنند، اما پزشکان ارتباطی بین این و رینود پیدا نکرده‌اند.

علل ایجاد رینود ثانویه

رینود ثانویه نیز به همین صورت عمل می‌کند، اما فرد آن را در نتیجه یک بیماری دیگر دریافت می‌کند. شرایطی که احتمال ابتلای فرد به رینود ثانویه را افزایش می‌دهد عبارتند از:

  • بیماری‌های بافت همبند: اگر فردی به اسکلرودرمی مبتلا باشد، که یک بیماری نادری است که باعث سفت شدن پوست و ایجاد زخم می‌شود، احتمالاً به رینود مبتلا خواهد شد. لوپوس، آرتریت روماتوئید و سندرم شوگرن نیز احتمال آن را افزایش می‌دهند.
  • بیماری‌های شریان: این شامل آترواسکلروز یا تجمع پلاک در رگ‌های خونی است که قلب را تغذیه می‌کند. بیماری بورگر، که باعث التهاب در رگ‌های خونی دست و پا می‌شود. و فشار خون ریوی اولیه، نوعی فشار خون بالا که بر شریان‌های ریه تأثیر می‌گذارد.
  • سندرم تونل کارپال: فشار روی یک عصب اصلی به دست می‌تواند باعث بی‌حسی، درد شود و فرد را نسبت به سرما حساس‌تر کند.
  • حرکت یا لرزش تکرارشونده: هر حرکتی که بارها و بارها به طور متناوب تکرار شود، مانند تایپ کردن یا نواختن پیانو، می‌تواند باعث آسیب ناشی از حرکت یا لرزش متناوب بیش از حد شود. استفاده از ابزارهایی که ارتعاش می‌کنند، مانند چکش‌ها، نیز همین‌طور است.
  • سیگار کشیدن: رگ‌های خونی را باریک می‌کند.
  • صدمات: این شامل آسیب به دست‌ها یا پاها در اثر شکستگی، جراحی یا سرمازدگی است.
  • داروهای خاص: این‌ها شامل درمان‌های فشار خون بالا مانند مسدود کننده‌های بتا است. داروهای میگرن با ارگوتامین یا سوماتریپتان؛ داروهای ADHD؛ برخی از انواع شیمی درمانی؛ و داروهایی که عروق خونی را باریک می‌کنند، مانند داروهای سرماخوردگی بدون نسخه.

چه عواملی احتمال ابتلا به بیماری رینود را افزایش می‌دهند؟

از هر 10 نفر یک نفر ممکن است به نوعی رینود مبتلا باشد. اکثر آن‌ها رینود اولیه دارند. حدود یک نفر از هر 100 نفر یا کمتر، رینود ثانویه خواهد داشت.

  • زنان تا 9 برابر بیشتر از مردان به آن مبتلا می‌شوند.
  • افراد در هر سنی می‌توانند به رینود اولیه مبتلا شوند، اما معمولا در سنین 15 تا 30 سالگی ظاهر می‌شود.
  • افراد مبتلا به رینود ثانویه پس از 35 سالگی به آن مبتلا می‌شوند.
  • افراد مبتلا به بیماری‌هایی مانند آرتریت روماتوئید، اسکلرودرمی و لوپوس بیشتر در معرض ابتلا به رینود ثانویه هستند.
  • افرادی که از برخی داروها برای درمان سرطان، میگرن یا فشار خون بالا استفاده می‌کنند ممکن است بیشتر به رینود مبتلا شوند.
  • همچنین، افرادی که سندرم تونل کارپال دارند یا از ابزارهای ارتعاشی مانند چکش جک استفاده می‌کنند، ممکن است بیشتر به رینود مبتلا شوند.

بیماری رینود چگونه تشخیص داده می‌شود؟

اگر پزشک فکر کند که رینود دارید، در مورد علائم سؤالاتی می‌پرسد و به انگشتان دست و پا نگاه می‌کند. آن‌ها همچنین ممکن است از یک ذره بین مخصوص به نام درموسکوپ برای بررسی رگ‌های خونی اطراف ناخن استفاده کنند تا ببینند آیا آن‌ها بزرگتر از حد طبیعی هستند یا شکل عجیبی دارند. اگر پزشک فکر کند که بیماری ناشی از یک مشکل سلامتی دیگر است، ممکن است مقداری از خون را برای آزمایش در آزمایشگاه بگیرد. این به آن‌ها امکان می‌دهد علائم یک اختلال خود ایمنی مانند لوپوس یا آرتریت روماتوئید را بررسی کنند.

روش‌های درمان‌ بیماری رینود چیست؟

اهداف درمان شامل پیشگیری از حملات یا محدود کردن آن‌ها در صورت وقوع خواهد بود. این معمولاً به معنای گرم و خشک نگه داشتن دست‌ها و پاها، کنترل استرس و ورزش منظم است.

دارو

ممکن است پزشک از فرد مبتلا بخواهد از مصرف برخی داروها، از جمله داروهای سرماخوردگی بدون نسخه که حاوی سودوافدرین هستند، خودداری کند. آن‌ها می‌توانند با باریک شدن رگ‌های خونی علائم را بدتر کنند.

اگر رینود ثانویه دارید، پزشک ممکن است داروهایی برای کنترل فشار خون و شل کردن عروق خونی تجویز کند. اگر در نتیجه پوستتان زخم می‌شود، ممکن است لازم باشد از کرم حاوی یکی از این داروها استفاده کنید. آن‌ها عبارتند از:

  • مسدود کننده‌های کانال کلسیم به عنوان مثال می‌توان به نیفدیپین (Afeditab CR، Procardia)، آملودیپین (Norvasc)، فلودیپین، و isradipine اشاره کرد.
  • وازودیلاتورها این داروها شامل داروی فشار خون لوزارتان (کوزار)، داروی اختلال نعوظ سیلدنافیل (ویاگرا، رواتیو)، فلوکستین ضد افسردگی (پروزاک، سارافم) و دسته‌ای از داروها به نام پروستاگلاندین‌ها هستند. سایر موارد شامل یک کرم نیتروگلیسیرین است که می‌توانید روی انگشتان خود بگذارید تا به بهبود زخم کمک کند.

عمل جراحي

اگر وضعیت فرد پس از این مراحل بهبود نیافت و در معرض خطر مشکلات شدید مانند از دست دادن بخش‌هایی از انگشتان دست یا پا قرار بگیرد، پزشک ممکن است جراحی را در نظر بگیرد. این روش‌ها شامل بریدن اعصاب رگ‌های خونی پوست برای محدود کردن باز و بسته شدن آن‌ها است. پزشک همچنین ممکن است داروهایی را به دست یا پاهای فرد تزریق کند تا آن اعصاب را مسدود کند.

درمان خانگی رینود

این مراحل همچنین می‌تواند به فرد در کنترل وضعیت خود کمک کند:

  • از دود سیگار دوری کنید: سیگار نکشید و از دود دست دوم نیز دوری کنید. این می‌تواند باعث انقباض رگ‌های خونی شود که دمای پوست را کاهش می‌دهد.
  • ورزش: گردش خون شما را تقویت می‌کند. اگر به رینود ثانویه مبتلا هستید، قبل از اینکه در هوای سرد یک تمرین در فضای باز انجام دهید، با پزشک خود مشورت کنید.
  • استرس را مدیریت کنید: تحت کنترل نگه داشتن آن می‌تواند به کاهش تعداد حملات کمک کند.
  • در سرما بیشتر لباس بپوشید: چند لایه، دستکش و جوراب ضخیم و گرم بپوشید. گرم کننده‌های شیمیایی برای جیب، دستکش و جوراب خود بخرید.
  • از مصرف برخی داروها پرهیز کنید: داروهای ضداحتقان با فنیل افرین، قرص‌های لاغری، داروهای میگرن با ارگوتامین، داروهای گیاهی با افدرا و داروی فشار خون کلونیدین (کاتاپرس) همگی می توانند رگ‌های خونی شما را باریک کنند.
درباره: بهار خدابنده
×

پشتیبانی

×